sen,her gün köşe başlarında yırtık urbanla kirli ellerinle avuç açan,sefil insan.
inan yok farkımız birbirimizden. sen belki tüm yaşamınca dilenecek; beklediğin beş kuruşu biri vermezse, ötekinden isteyeceksin.
ama ben,tüm yaşamım boyunca tek bir kez dilendim, bir acımasız kalbin sevdası ile alevlendim. öylesine boş öylesine açık kaldı ki elim,
YEMİN ETTİM BİR DAHA DİLENMEYECEĞİM
VİCTOR HUGO
yalnızlık...
anladım ki tek varlığım kendimmişim kendi yalnızlığımmış meğer benim oyuncaklarım kırmayın artık onları parcalamayın ne olur onlar yabancım değil benim ellerimle ördüğüm duvarların bekçisi.
belki de...
belki de sen uzaklaşmayı sectiğin gün bozumunda düştü bu hüzün göz çukurlarıma yüreğime akan ırmak gözyaşlarım yörüngesinden çıkmış sen çok u z a k...kendi gölünü bulma çabasında...